Jacek Sawaszkiewicz
MIĘDZY INNYMI MAKABRA
SEANS

Medium zakomunikowało, że jest zmęczone i chwilowo pauzuje, a następnie wyłączyło się z Kręgu i zapadło w drzemkę, więc cały trud wziął na siebie jego pomocnik. Trzykrotnie wypowiedział Wielką Formułę, a wspomagająca go osoba medialna powtórzyła ją za nim.

Pomocnik wzywał ducha Napoleona, największego wodza wszechczasów.

- Wzywam cię, duchu Napoleona, największego wodza wszechczasów - powtórzyła osoba medialna.

Widmowe światło rozproszyło mrok w pokoju i słaby głos szepnął:

- Dzięki.

Głos należał do ducha. Duch był blady, niepozorny, cherlawy. Miał rozwichrzone włosy, sińce pod oczami i długie zęby.

- Nareszcie - powiedział pomocnik.

- Całkowicie się z tym zgadzam - oświadczył duch. - Tyle tu pyszności.

- O czym on mówi? - osoba medialna zwróciła się do pomocnika.

- O czym ty mówisz? - spytał pomocnik

- Och, nie przejmujcie się mną. Róbcie dalej swoje.

- On wcale nie jest podobny do Napoleona. Wygląda, jakby umarł z niedożywienia.

- Jestem wymizerowany, to fakt, bo dawno nie ssałem.

- A co ssiesz?

- Nie przejmujcie się mną, naprawdę. Szybko dojdę do siebie. Tyle tu pyszności.

- Mówię wam, że to nie jest Napoleon - powiedziała osoba medialna.

Duch oburzył się.

- Wzywaliście największego wodza wszechczasów, no nie? Więc o co chodzi?

- Lepiej obudźmy medium - zaproponował jeden z uczestników seansu. - Może go rozpozna.

Wyrwane ze snu medium rozkleiło powieki i wlepiło wzrok w ducha.

- O - zdziwiło się - wywołaliście Draculę?

- Teraz wszystko jasne - powiedziała osoba medialna. - Dracula. Wyrzućcie go stąd.

- Chwileczkę - zaprotestował duch. - Ja się nie narzucam. Chętnie znajdę sobie inne miejsce. Wszędzie tu tyle pyszności. Zostawcie mnie tylko w spokoju.

- Znikaj! - zażądało medium i duch zniknął.

Pomocnik znowu trzykrotnie wypowiedział Wielką Formułę. W pokoju zjawił się koń.

- Koń - stwierdziła osoba medialna.

- Koń - przyznali uczestnicy seansu.

- Koń czy nie koń - powiedział koń - w każdym razie konsul.

- Kto?

- Konsul. Zapytajcie Bucika Kaligulę.

- To Incitatus - wyjaśniło medium.

- A gdzie cesarz? - spytał ktoś z uczestników.

- Tam - powiedział koń.

Pod ścianą stał Kaligula. Pochylał się nad złotym żłobem i jadł. Sieczka chrzęściła mu w zębach.

- Hej, Kaligula! - zawołała osoba medialna.

Cesarz podniósł głowę, żując.

- Co to za poufałość? - powiedział z pełnymi ustami. - Jestem boski, jasne?

- Dlaczego jesz sieczkę? - zaciekawił się pomocnik. - Jakiś kryzys w cesarstwie?

- Jestem zdetronizowany - wyjaśnił Kaligula. - Incitatus chce przejąć władzę.

- Więc walcz.

- Walczyć? Po co? Mam złoty żłób.

- Skoro nie chcesz walczyć, to po coś tu przyszedł? Myśmy wzywali największego wodza wszechczasów.

- Och, zawracanie głowy - odpowiedział Kaligula.

Nabrał do ust nową porcję sieczki, wzruszył ramionami, skinął na konia i obaj znikli.

Pomocnik westchnął.

- Jeszcze raz? - spytał.

Uczestnicy seansu przytaknęli. Po raz kolejny została wypowiedziana Wielka Formuła.

- Wzywam cię, duchu największego wodza wszechczasów - powtórzyła ją osoba medialna.

W błękitnej poświacie ukazał się na chwilę stolik, przy którym dwie osoby grały w karty. Potem zaroiło się wokół i stolik zasłoniły tłumy eterycznych postaci. Powstał ścisk i zamęt, wkrótce w pokoju zabrakło miejsca, mimo to najwięksi wodzowie wszechczasów przybywali nadal w zatrważających ilościach. Przed nich wszystkich, krzycząc i gestykulując, wysunął się niski mężczyzna z wąsikiem.

- Jestem! - ryknął.

- To nie ty - powiedział pomocnik. - To ten przy stoliku.

- Z gruntu błędne przekonanie tkwi w świadomości ludzi - oświadczył duch z wąsikiem. - Im się wydaje, że każdy może rządzić, każdy szewc czy każdy krawiec...

- Spierdalaj! - powiedział pomocnik i machnął ręką.

- Czekaj - powstrzymała go osoba medialna. Zwracając się do ducha, spytała: - Pomalujesz mi mieszkanie?

- Ja? Ja byłem najwyższym sędzią...

- Nie chcemy sędziów - rzekł któryś z uczestników. - Wynoś się!

- Zgodnie z wolą Opatrzności mam do spełnienia historyczną misję. I spełnię ją!

- Medium, usuń go natychmiast!

Medium otworzyło oczy. Duch pospiesznie cofnął się.

- Precz, wszyscy precz!

Pokój wyludnił się szybko. Pozostał w nim tylko stolik, przy którym siedziały dwie osoby. Na jego zielonym suknie leżały stosy złota. Napoleon dobierał karty, Marysieńka niecierpliwie zerkała w swoje, oblizując przy tym wargi.

- Więc jednak jesteś, największy wodzu - ucieszyła się osoba medialna.

- Poczekajcie - odpowiedział Napoleon. - Mam dobrą passę. Kochanie, ty zagrywasz.

Marysieńka dodała do puli rulon złotych monet.

- Jedno pytanie, największy wodzu - powiedział pomocnik.

Napoleon przebił, Marysieńka dopłaciła.

- Sprawdzam - pisnęła rozemocjonowana.

- Największy wodzu... - zaczął pomocnik.

- Zaraz, zaraz. Sprawdzasz, kochanie? Proszę, pary dębowe.

- Słabe - oświadczyła Marysieńka. - Ja mam trójkę waletów.

Napoleon rzucił karty na zielone sukno stolika.

- To przez was - powiedział oskarżycielskim tonem.

I zniknął wraz z Marysieńką.

Uczestnicy seansu spojrzeli po sobie w milczeniu. I nagle usłyszeli podejrzane hałasy dobiegające zza drzwi. Jeden po drugim podnieśli się z miejsc i wyszli na korytarz.

Na korytarzu zastali Kaligulę. Kaligula przymierzał damskie kozaczki. Był wściekły, bo nogi nie chciały mu wejść. Z sąsiedniego pokoju kilka eterycznych postaci wynosiło meble. Za nimi, usiłując zachować godność, stąpał duch z wąsikiem. Taszczył na plecach telewizor. Pośrodku korytarza, kierując ruchem, siedział Incitatus z grzywką zaczesaną na lewą stronę.