Zainteresowanie ojca moimi postępami w nauce ostatnio jakby się wzmogło. Co rusz odrywał mnie od książek.

- Półrocze zbliża się nieuchronnie - powiedział niedawno i popatrzył bez zaufania w moją stronę. - Jak tam twoje stopnie?

- Dodatnie - odparłem ze swobodą i wróciłem do lektury. Tato uspokoił się.

- Czyli mniej więcej jakie? - spytał z zadowoleniem.

- Większe od zera - oznajmiłem.

Zadowolenie ojcu jak gdyby przeszło.

- Ale za to nie są nazbyt zróżnicowane - dodałem szybko. - Wszystkie mieszczą się przedziale od zera do trzech.

Rozłożyłem kilka następnych książek, jednak tato najwidoczniej nie wyczerpał tematu.

- Co to znaczy "w przedziale od zera do trzech"? - zapytał. - Nie znam się na matematyce.

- Więc porozmawiaj z moją panią wychowawczynią - zaproponowałem. - Ona akurat na matematyce się zna. I zdaje się, że ma ochotę wtajemniczyć cię w szczegóły.

Na chwilę w pokoju zapadła cisza. Taka, że ciarki mi przeszły po plecach.

- To dlaczego wcześniej mi o tym nie powiedziałeś?! - wrzasnął naraz ojciec.

- O czym? - spytałem ostrożnie.

- O tym, że nauczycielka wzywa mnie do szkoły!

- Bo ona dopiero dzisiaj wpadła na ten pomysł - wyjaśniłem, po czym zaofiarowałem się, że wyniosę śmieci i wybiegłem z wiadrem na podwórze.

Wieczorem ojcu podniecenie minęło.

- I co ja mam powiedzieć tej twojej nauczycielce? - zafrasował się.

- Najlepiej nic. Jej nie przegadasz. Ciężko z nią dojść do ładu. Tato wpadł w zadumę.

- Istnieje wiele dróg porozumienia - mruknął.

Przestraszyłem się.

- Tylko żebyś nie obrał fałszywej - ostrzegłem. - Jeszcze wszystko pogorszysz. Na twoim miejscu dałbym jej odczuć, że sprawy przyziemne mało co cię obchodzą.

Ale ojciec nie posłuchał. Kazał mi się zamknąć, a nazajutrz z kwiatami pomaszerował do mojej wychowawczyni.

I przez tatę będę miał dwóję na półrocze.

Bo moja pani wychowawczyni nie lubi takich prezentów. W ogóle nie lubi ciętych kwiatów. Lubi kwiaty w wazonach.