Spotkaliśmy na schodach sąsiadkę z czwartego piętra, której ubiegłej zimy - pomimo śniegu i mrozów - bocian przyniósł dziecko.

- Jak to dobrze, że was widzę - zawołała. - Muszę nakarmić Wilusia i nie ma mi kto pomóc, bo mąż jest w sanatorium.

Zdziwiliśmy się.

- W sanatorium? - powtórzył tato. - Nie do wiary. Przecież to był okaz zdrowia.

Pani zrobiła strapioną minę.

- Pomożecie mi? - spytała.

- Oczywiście - odrzekł ojciec.

W mieszkaniu sąsiadka wyjęła z piecyka butelkę ze smoczkiem i wzięła Wilusia na kolana. Wiluś z miejsca zawył nieartykułowanie. Podeszliśmy bliżej.

- Co mam robić? - wyraził gotowość tato.

- Jakoś urozmaicić mu monotonię jedzenia - odparła mama Wilusia. - Na początek niech pan założy na głowę rondelek, podskakuje i klaszcze.

Ojciec zlustrował rondelek z niechęcią.

- Śmiało - zachęciła go pani. - Bo szkoda czasu. I proszę klaskać możliwie głośno.

Z rondelkiem na głowie tato wyglądał idiotycznie. Sąsiadka po krótkiej walce wetknęła Wilusiowi smoczek do buzi.

- Teraz niech pan biegnie w miejscu i wydaje indiańskie okrzyki - poleciła ojcu.

Z podskoków tato przeszedł w trucht. Dzieciak chwilę przysłuchiwał się jego wrzaskom, po czym plunął kaszką przed siebie.

Ojciec stanął.

- Coś nie tak? - spytał łapiąc oddech.

- Będzie pan musiał zacząć od początku - poinformowała go pani.

- A nie lepiej - powiedziałem - dać małemu w tyłek i przegłodzić do wieczora?

Sąsiadka nawet nie spojrzała na mnie.

- Niech pan tym razem nie krzyczy - powiedziała do taty - ale za to biegnie szybciej, I w ten garnek, co ma pan na głowie, proszę uderzać łyżką. Wiluś lubi takie rytmiczne stukanie.

Ojciec ruszył kłusem. Przez parę minut trzymał ostre tempo, potem jednak zaczął jakby słabnąć.

- Szybciej, szybciej! - dopingowała go pani. - Wiluś zaraz zacznie ciągnąć.

Mały pociągnął. Następnie wypluł smoczek razem z kaszką.

- Nie udało się - stwierdziłem głośno.

Tato dysząc wytarł kuchenną ścierką spocony kark.

- Długo jeszcze? - zapytał.

Pani nie odpowiedziała. Rozważała coś w myślach.

- Wie pan co? - rzekła. - Niech pan w trakcie biegu uderza łyżką w garnek i równocześnie powiewa nad głową tą ścierką, którą pan trzyma w ręce. Niech pan też spróbuje podnosić wyżej kolana.

Ojciec spróbował. W sekundę później stracił równowagę i grzmotnął o ziemię, aż zadzwoniły naczynia kuchenne.

- Znakomicie! - ucieszyła się mama Wilusia. - Nasz skarb wypił pierwszy łyczek! Czy może pan to powtórzyć? Tato usiadł na podłodze. Poszukał wzrokiem sąsiadki.

- Z przyjemnością to powtórzę - wyszeptał słabo - ale raczej innym razem. Chwilowo nie czuję się na siłach.

Wolno zwlókł się z podłogi i pokuśtykał do wyjścia.

Fakt, że mąż pani sąsiadki przebywa w sanatorium, przestał nas dziwić.