Odwiedził nas podejrzany pan. Był skąpo zarośnięty, miał wielką torbę przewieszoną przez ramię i mówił barytonem.

- Wstrzeliwuję kołki - oznajmił, gdy wcisnął się przez drzwi. Tato wytrzeszczył oczka,

- Co pan robi? - zapytał.

- Wstrzeliwuję kołki - powtórzył pan.

Ojciec popatrzył na mnie, a potem na pana.

- Nie bardzo rozumiem - rzekł ostrożnie. - To znaczy, że ma pan przy sobie coś, co strzela? Przybysz wzruszył barami.

- Jasne, że mam - odparł. - Przecież z gołymi rękami nie pójdę na robotę.

Wyciągnął z torby przedmiot, który z grubsza przypominał broń przeciwpancerną, zarepetował go i podsunął nam pod nos.

- Biorę pięć dych od sztuki - powiedział. Cofnęliśmy się w głąb mieszkania.

- Ale my nie mamy w domu nic wartościowego - wyjąkał tato. Pan znowu wzruszył barami.

- Nie przyszedłem tu na handel - oświadczył - tylko żeby zarobić. No to jak, wstrzelić wam te kołki? Ojciec przybladł.

- Gdzie? - zapytał.

- Mnie tam wszystko jedno - odrzekł przybysz. - Mogę w ścianę, w sufit, w podłogę, gdzie chcecie. Cena ta sama. Powtórnie wymieniliśmy z tatą spojrzenia.

- A po co pan to robi? - spytałem. Przybysz po raz trzeci wzruszył barami.

- Jak to po co? - burknął ważąc w dłoni swoją broń. - Żeby uzbroić mieszkanie. Ojciec głośno przełknął ślinę.

- Uzbroić? - zapytał łamiącym się głosem. - A co, zanosi się na coś?

Mężczyzna westchnął ciężko.

- Ja nie mam czasu na gadanie - rzekł. - Decydujesz się pan, czy nie? Tatko oblizał wargi.

- Jeżeli pozostawia mi pan możliwość wyboru - odparł cicho - tobym wolał, żeby postrzelał pan sobie gdzie indziej.

Przybysz zawiesił na nas ciężkie spojrzenie. Potem wrzucił broń do torby, powiedział parę niezrozumiałych wyrazów i wyszedł trzaskając drzwiami.

Niezwłocznie zabarykadowaliśmy się w mieszkaniu.

Z przedstawicielami mafii nie ma żartów.