Z początkiem miesiąca u ojca na budowle zjawiło się trzech panów. Mówiono, że to kontrola ze zjednoczenia. Panowie nie wdawali się z nikim w rozmowę, tylko sobie chodzili i patrzyli. Wyglądało, że czegoś szukają.

- Może w czymś pomóc? - zapytał tato przyjaźnie jednego z nich.

Pan spojrzał na ojca nieufnie.

- Dobra, dobra - odpowiedział. - Przed nami nic się nie ukryje.

Po tygodniu panowie zmienili teren poszukiwań. Nawiązali kontakt z panią magazynierką i jedną panią z zaopatrzenia i odtąd szukali wspólnie z paniami - głównie w narzędziowni, a jak było cieplej, to pod wiatą. Chyba ze skutkiem, o czym świadczyły różne odgłosy.

Budową przestali się jakby interesować. Tylko raz jeden z panów, wskazując betoniarkę, zagadnął ojca:

- Co to jest?

- To jest betoniarka - odparł tato. Pan pokręcił głową z uznaniem.

- Czego to ludzie nie wymyślą - rzekł sentencjonalnie i poszedł sobie.

Przedwczoraj niespodziewanie przyjechała nowa grupa panów. Poszliśmy z ojcem do barakowozu, żeby się dowiedzieć czegoś nowego o przyjezdnych.

Sekretarka kierownika budowy nie wiedziała, za co się złapać.

- To są członkowie Wojskowej Grupy Operacyjnej - wyszeptała.

Członkowie Wojskowej Grupy Operacyjnej odjechali jeszcze tego samego dnia, a wczoraj panowie prowadzący poszukiwania przestali prowadzić poszukiwania. Ubrano ich w kombinezony robocze i zagoniono do mieszania zaprawy.

Członkowie Wojskowej Grupy Operacyjnej w ciągu godziny odnaleźli to, czego trzej panowie ze zjednoczenia nie mogli znaleźć od miesiąca: ukryte rezerwy.