Spacerując z tatkiem po naszym miasteczku natknęliśmy się na tłum rajcujących ludzi. Ludzie stali dokoła głębokiego wykopu, w wykopie zaś stał samotny pan ubrany w roboczy garniturek. Stał i z niechęcią patrzył na leżący opodal głaz.

- Niech go wtoczy po tamtej stronie - podpowiedział ktoś z tłumu. - Tam jest mniej stromo. Pan oderwał wzrok od głazu i zlustrował zbocze wykopu za sobą.

- Trzeba podejść lekkim skosem - dorzucił zasłaniający nam widok mężczyzna.

Pan w wykopie splunął w dłonie. Potem pochylił się nad głazem.

- Nie, nie tak! - zawołano z nasypu. - Bierz go od spodu! Pan wziął głaz od spodu.

- Pchaj go ramieniem - poradził obserwator z przeciwka.

- I trzymaj się koleiny - dodał inny.

Głaz powoli ruszył. Policzki pana nabrały rumieńców.

- Z wyczuciem! - krzyknął do niego mężczyzna, który opierał się o nasze plecy.

- Tylko nie przewracaj go na bok - odezwał się drugi, stojący po sąsiedzku,

- I więcej pary! - zachęcił pana z wykopu kolejny kibic. W połowie zbocza pan jak gdyby zwolnił. Był purpurowy na twarzy. Widzowie wydali z siebie okrzyk zgrozy.

- Nie stawaj! - zażądał ktoś z przodu. - Bo później go nie ruszysz!

- Masz już niedaleko! - zakomunikowano z przeciwległej strony. Pan naparł na głaz barkiem. Oczy wylazły mu z orbit.

- Hej, raz! - wrzasnął mi wprost do ucha czyjś tenor.

- Hej, raaz!! - podchwycili następni.

Z punktu poskutkowało. Pan wraz z głazem pokonał dalsze parę metrów.

- Hej, raaaz!!! - ryknęła zgodnie część zgromadzonych.

- Hej, raaaz!!! - odpowiedziała równie zgodnie pozostała część.

- Hej, raaaz!!! - powtórzyli wszyscy, I już po minucie pan z głazem był na górze. Zapanowała ogólna radość. Wspólnymi siłami można dokonać cudów.