Ojciec dostał premię, więc skorzystałem z okazji i upomniałem się o dwadzieścia złotych, które mi obiecał w zeszłym roku na gwiazdkę. Tato z ociąganiem sięgnął do portmonetki.

- Naprawdę ci obiecałem? - spytał podejrzliwie.

- Naprawdę - odpowiedziałem. - Jak dołożę te dwie dychy do pieniędzy ze skarbonki, będę miał równo 96 złotych i 80 groszy. Przy odrobinie szczęścia do końca tego roku uskładam całego stówaka.

Ojciec pokręcił głową.

- I co zrobisz z taką masą gotówki? - zainteresował się. Uniosłem ramiona.

- Jeszcze nie wiem - przyznałem. - Może wydam na lody albo na kino. Istnieje mnóstwo atrakcyjnych sposobów trwonienia forsy. Tato znów pokręcił głową. Tym razem z dezaprobatą.

- Nie lepiej wpłacić te pieniądze na książeczkę oszczędnościową? - podsunął. - Po dziesięciu latach z samych procentów uzbiera się trzydzieści złotych, a po stu aż trzysta. Razem z wkładem miałbyś okrągłe cztery setki nie licząc procentów od procentów. Gwizdnąłem cicho.

- Sumka nie do pogardzenia - zauważyłem. - A ile miałbym z tej stówy za tysiąc lat?

Tato wziął kartkę i przeprowadził kilka obliczeń.

- Co najmniej trzy tysiące - odrzekł. - Natomiast po upływie miliona lat byłbyś multimilionerem.

Złapałem się za głowę,

- Nic tylko oszczędzać! - zawołałem. - Można bez wysiłku zgromadzić fortunę!

Tato przytaknął.

- Więc decydujesz się? - spytał.

- Jasne! - wykrzyknąłem.

Natychmiast wręczyłem ojcu wszystkie swoje oszczędności, żeby je wpłacił na PKO i z założonymi rękoma usiadłem przed telewizorem.

Przyjemnie jest mieć świadomość, że się nic nie robi, a majątek rośnie.